
|
Jeleń szlachetny, jeleń (Cervus
elaphus) - gatunek jeleniowatych.
Zasięg występowania: Jego liczne podgatunki zamieszkują Europę (część Półwyspu Skandynawskiego, Europa Środkowa i południowa), Azję (od Morza Czarnego do Morza Ochockiego i Morza Japońskiego), północną Afrykę. W Afryce żyją tylko na północy, dochodząc na południe do Sahary. Introdukowany w Ameryce Południowej, Australii i Nowej Zelandii.
W Polsce występuje jeleń europejski (Cervus elaphus elaphus), nazywany również jeleniem skandynawskim[1].
W populacjach jelenia szlachetnego występującego w Polsce wyróżnia się kilka ekotypów: jeleń bieszczadzki (największy i najsilniejszy), jeleń mazurski, jeleń wielkopolski i jeleń pomorski[2].
W Polsce występuje we wszystkich większych kompleksach leśnych. Preferencje środowiskowe jeleni są zależne od pory roku. Głównym środowiskiem są nizinne i górskie lasy liściaste i mieszane. Z uwagi na rozłożyste poroże unikają terenów gęsto zakrzewionych.

Charakterystyka: Jest drugim - po łosiu - dużym gatunkiem z rodziny jeleniowatych. Jelenie ubarwione są zazwyczaj jednolicie, tylko młode są cętkowane na bokach i grzbiecie. Latem brązowopłowe do rudawego, zimą szarawe, z ciemniejszym karkiem u samców. Na szyi mają dłuższe włosy tworzące rodzaj grzywy zachodzącej na kłąb. Grandle są rozwinięte słabo, siekaczy brak.
Jeleń szlachetny występujący w Polsce może osiągać 2,5 m długości i wysokość w kłębie do 1,5 m. Waga dużego jelenia dochodzi do 350 kg (maksymalnie 497 kg)[3]. Masa spotykanych w Polsce jeleni waha się w granicach 150-160 kg, przy czym największe rozmiary osiągają osobniki około ósmego roku życia (średnio: samce 224 kg, samice 132 kg[1]) Najlepszą kondycję wykazują jelenie w wieku 5-10 lat. Ciężar zależny jest od obszaru występowania i dostępności pokarmu.
Jeleń szlachetny pokryty jest krótkim i przylegającym włosem. Sierść jelenia szlachetnego jest w zimie siwobrunatna, a w lecie rdzawobrunatna, wierzch głowy, szyja, podbrzusze i nogi są barwy ciemniejszej od reszty ciała. Ogon dochodzi do 15 cm długości.
Jelenie mają dobry węch i słuch.

Tryb życia: Z natury jest zwierzęciem dziennym,
ale pod wpływem czynników zewnętrznych (obecność drapieżników,
ludzi) zakłócających jego spokój i poczucie bezpieczeństwa prowadzi
głównie nocny tryb życia, w dzień ukrywając się w leśnych gęstwinach.
Rozpoczyna żerowanie po zmierzchu, a nad ranem wraca do swojej kryjówki.
W ciągu dnia żeruje w miejscach, w których nie wyczuwa żadnego zagrożenia.
Jelenie śpią tylko 60-100 minut na dobę.
Pożywienie jeleni stanowią pędy, liście, kora i owoce drzew i
krzewów, trawy, zboża, zioła, ziemniaki, buraki, a zimą zeschnięte
trawy, mchy, porosty, pączki i młode pędy drzew iglastych. Wychodzą
też na pola uprawne skuszone burakami, kapustą, ziemniakami i zbożami.
Starsze osobniki chętnie korzystają z kąpieli błotnych na mokradłach,
bagnach, w kałużach wody i w innych zbiornikach. Po takiej kąpieli
ocierają się z błota o pnie drzew uwalniając się od pasożytów. Na
wolności żyje średnio 5-6, maksymalnie do 15 lat, a w warunkach
fermowych do 23 lat.
Wrogowie: Naturalnymi wrogami jeleni w Polsce są wilk, ryś i niedźwiedź, które regulują liczebność populacji eliminując osobniki młode i osłabione. Jeleń szlachetny w Polsce jest zwierzyną łowną z okresem ochronnym.
powrót

widoczek.nets.pl 2008.08.16 |
 |
Miłość – złożone, trudne do zdefiniowania zjawisko, często utożsamiane z uczuciem, które przejawia się w relacji do drugiej osoby (lub obiektu), połączonej z silnym pragnieniem stałego obcowania z nią, czemu może towarzyszyć pociąg fizyczny do osoby będącej obiektem uczucia. Zwykle jest okazywana przez próby uszczęśliwiania kochanej osoby.
Zaufanie, przekonanie, że druga strona jest uczciwa wobec nas w swoich zamiarach i działaniach.
Wiara, przekonanie o czymś, przyjęcie istnienia lub nie istnienia czegoś bez żadnego dowodu wiarygodnie potwierdzającego ten fakt.
Pycha, pojęcie i postawa człowieka, charakteryzująca się nadmierną wiarą we własną wartość i możliwości, a także wyniosłością.
Duma, poczucie własnej wartości, godność.
Kłamstwo, wypowiedź zawierająca informacje niezgodne z przekonaniem osoby mówiącej o rzeczywistości. Kłamca przekazuje informacje niezgodne z jego przekonaniem o rzeczywistości z intencją, by zostały one wzięte za prawdziwe.
Egoizm, kierowanie się własnym interesem, nie zwracanie uwagi na potrzeby innych.
Altruizm, postawa przeciwstawna egoizmowi, u podstaw której leży bezinteresowna troska o dobro innych osób.
Agresja, napaść, celowe krzywdzenie. Agresja idzie w parze z lękiem.
Ambicja – chęć wyróżnienia się, odniesienia sukcesu, poczucie godności osobistej.
Dobroć, postępowanie życzliwe, niesienie komuś pomocy.
Intuicja, przewidywanie, domyślanie się nie do końca oparte na wnioskowaniu.
Cynizm, postawa życiowa charakteryzująca się nieuznawaniem obowiązujących w danym środowisku praw i obyczajów, lekceważeniem przyjętych i uznanych wartości i zasad. Także doktryna filozoficzna.
Dzikość, pierwotność, brak oswojenia, nieprzewidywalność.
Cnota, zaleta moralna, dodatnia cecha.
Cierpliwość, spokojne podejście do przykrych zdarzeń, szczególnie niemiłego cudzego postępowania.
Mądrość – umiejętne wykorzystywanie wiedzy i doświadczenia.
Inteligencja, umiejętność wykorzystania posiadanej wiedzy.
Hipokryzja, zachowanie lub sposób myślenia i działania charakteryzujący się niespójnością stosowanych zasad moralnych.
Głupota – bezmyślność, naiwność.
Grzeczność, dobre wychowanie, przysługa.
Gadatliwość, cecha charakteru polegająca na tendencji do nadmiernego mówienia.
Fanatyzm, bezkrytyczna wiara połączona z brakiem tolerancji dla odmiennych poglądów.
Konformizm, dopasowywanie bezkrytyczne swoich poglądów do aktualnie obowiązujących. Brak indywidualizmu.
Szczerość, nieukrywanie swych zamiarów, uczuć, pragnień i myśli.
Takt polega na tym, by wiedzieć jak daleko można sie posunąć by nie posunąć się za daleko.
Kochać, przywiązać się do kogoś, chcieć przebywać z nim, dzielić wszystko, mieć go dla siebie.
Szacunek, stosunek do kogoś, nacechowany poważaniem, że się z nim liczymy. | | | m i n i
galeria |  | | |
[strona
główna]
| |
| | |
|